Kaixo irakurle maiteak!
 

Agur esateko momentua ailegatu da baina bukatu baino lehen kurtso osoan zehar egindako lan guztien laburpentxo bat egingo dizuet. Ikasgaia hiru multzotan banatuta dago eta horrela erakutsiko dizuet.


Kurtsoa hasteko gaur egun nola ikastendugun azaldu behar izan nuen eta hausnartzeko Chema Madoz-en argazki bat erabili nuen. Gai honekin harremana dauka hurrengo ariketa, zer ikasten dugunari buruz ikerketa bat egin genuen eta hau erabili dut beste sarrera baterako. Gero, zenbait artikulu irakurri behar izan nituen eta haien inguruan hausnarketa egin. Gai honekin jarraituz, bi bideo ikusi genituen klasean eta hauen inguruan bi mapa egin nituen, bat konpetentzia teknologikoei buruz eta bestea konpetentzia digitalei buruz. Tailerrarekin jarraitu eta beste ariketa bat egin behar izan nuen, ariketa honetan nola ikasten dudan galderari erantzuna emateko kartografiaeta teknografia egin nituen. Kartografiarekin bukatzeko, QR kodea jarri nuen sortutako bideoa ikusteko.
 

Ikasgaiaren bigarren tailerrean, bi filma ikusi genituen klasean “La caza” eta “Laurance Anyways” eta hauen inguruan hausnarketak egin nituen. Hurrengo egin beharra taldeka izan zen, bertan hezkuntzarekin harremana zeukan zerbait sortu behar genuen makey-makey bat erabiliz.

Azkeneko tailerra, Salvados programaren sai bat ikusi genuen, “Conectados”, eta honi buruz hausnarketa bat egin nuen. Ondoren, hiru egoera non nire burua off-line eta on-line  azaldu behar nituen. Azken aurreko sarreran internet gabeko bizitza posible den galderari erantzuna eman behar nion eta bukatzeko emakumeak hezkuntzan duten garrantziari buruz idatzi nuen.

Hau izan da guztia, espero dut zuen gustukoa izatea hemen uzten dudan lana.

Laster arte!

 

 

 

 

 

 

EMAKUMEAK HEZKUNTZA

            Txikitatik entzun dut Haur Hezkuntza eta Lehen Hezkuntzako irakasleak emakumeak direla edo gehien bat direla, ikasi nuen ikastetxean gehien bat emakumeak ziren baina Bigarren Hezkuntzan eta Batxilergoan emakumeen eta gizonen kopurua parekoa zen.

            Lehen Hezkuntzan eta Haur Hezkuntzan dagoen desberdintasun hori bukatzen ari da, nire begiekin ikusi dut emakume eta gizonen kopuru horiek berdindu egin direla, egia da ez ditudala ikusi ikastetxe guztiak baina zenbaitetan egon naiz eta berdintasuna dagoela esango nuke.

            Beste kontu bat da ze kargu daukaten gizonak eta emakumeak, hau da, zuzendariak, koordinatzaileak, azken finean kargu indartsuenak gizonenak dira, gauza horiek konpondu behar dira, ez dut esan nahi kargu horiek emakumeenak izan behar direla baizik eta berdintasuna bilatu behar dugula eta hori esker hezkuntza hobeto ibiliko da.

            Bukatzeko, uste dut aurrerapenak egon direla emakumeen egoera hezkuntzan, oraindik gauza asko hobetu behar dira baina daramagun bidea ona dela esango nuke.  

La ilusión de una vida sin Internet

Internet gabeko bizitza posiblea da? Nire ustez, gaur egungo bizitzari Internet kentzen badiozu arazoak egon ziren arlo gehienetan, guztiak ez esateagatik.

Gaurko sozietatea Internet behar du edozer egiteko edozein momentuan, berdin du lanean egotea, erosketak egiten egotea edo ohean sartuta egotea. Hain handia da adizioa normal ikusten dugula gailu teknologikoak erabiltzea leku guztietan eta honek alde negatibo asko ekartzen ditu.

Sare sozialei esker kontrolatzen gaituzte eta hauek maneiatzen dituztenek nahi duten tokira eramaten gaituzte, gure kontuetan sartzen dira eta ikusten dute zer gustatzen zaigun, ondoren, gai horiei buruz publizitatea sartzen digute edo sare sozial batean zeri eman diozun “like” kontuan izanda beste sare sozialetan zure gustukoa den hori buruz jartzen dizute publizitatea. Honen ingurua adibide bat daukat, niri gertatu zitzaidan, “Whatsapp”-en pertsona batekin hitz egin nuen tatuajeei buruz, hortik aurrera “Instagram”en tatuaje denden publizitatea agertzen zait egunero.

Beraz, behin Interneten sartzen zarela ateratzea oso zaila da beharrezkoa iruditzen zaigulako, egia oso erosoa dela mugitu gabe edozein gauza egin dezakegulako baina honi esker kontrolatzen gaituzte.  

                   On line eta off line

Hiru egoera non on line sentitzen naiz:

-Mugikorra erabiltzen dudanean: denetarik egiten dut, informazioa bilatu, jolastu, interneten dauden dendetan begiratu, etab. Batzuetan pentsatzen nire denbora ondo aprobetxatzen dudala baina gehienetan konturatzen naiz denbora asko galdu dudala ezer egin gabe. Mugikorrarekin nagoenean sentitzen dut gauza baliogarriak egiten ari ditudala, interesa daukadalako egiten ari dudanean. 

-Unibertsitatean: behar dudan materiala deskargatu, berriak irakurri eta irakasleen power pointak begiratu. Askotan pentsatzen dut gehiago nahi dudala informazioa paperean edukitzea ordenagailuan baino. Sentitzen dut ordenagailu edo gailu teknologiko gabe ezin izango nuela klasera joan beharrezkoa delako irakasgai gehienetan.

-Sare sozialak erabiltzean: lagunekin komunikatzen naiz, igotzen dituzten gauzak begiratzen ditut, lagun berriak egiteko ere erabili ahal dira, pertsonai famatuen bizitzaz jakiteko, etab. Sarritan pentsatzen dut zergatik erabiltzen ditudan, bertan nire bizitzan egiten ditudan gauza guztiak jartzen baititut. Sentitzen dut sare sozialei esker kontrolatzen gaituztela.

Hiru egoera non off line sentitzen naizen, hemen bi momentu aurkitu ditut bakarrik:

-Herrian nagoenean: mugikorra ez dut erabiltzen egun osoan, gauean bai ez dudalako ezer egiten. Ez dut ezertan pentsatzen, egiten ditudan gauzetan zentratzen naiz beste guztia ahaztuz. Bakea, deskonexioa eta erlaxatuta sentitzen naiz.

-Kirola egiten dudanean: ez dut gailu teknologikorik erabiltzen, nekatzen naizenean edo entrenatzailea esaten dudanean bukatu dugula gelditzen naiz. Egiten ari naizen kirolean zentratzen naiz eta zer egin dezaket ondo egiteko pentsatzen dut. Poztasuna, kirola asko gustatzen zaidalako.  

Bukatzeko, erosoago sentitzen naiz “off line” nagoenean, aske sentitzen naiz eta ez dago inork ni kontrolatzen baina gaur egun “on line” egotea ezinbestekoa da sozietate honetan integratuta sentitzeko.

“CONECTADOS”

Aurreko saio batean Jordi Evoleren “Salvados” programaren saio bat ikusi genuen “Conectados”, bertan teknologiari buruz hitz egiten dute, hain zuzen, ondo edo gaizki erabiltzen dugun. Saio honetan denbora asko ematen du elkarrizketatzen gai espezializatuta dagoen psikologo batekin eta zentratzen dira mugikorren erabilpenean.

Nola aldatu da bizitza mugikorrei esker? Gauza bakunetan ikusi dezakegu hori, lehen, esnatzeko iratzargailua erabiltzen genuen orain, berriz, mugikorraren alarma jartzen dugu, ordua jakiteko lehen erlojua eramaten genuen orain, aldiz, mugikorra erabiltzen dugu. Sozializatzeko momentuan ere aldatu da bizitza, sare sozialak erabiltzen baditugu edonorekin komunikatu ahal gara, berdin da munduko beste puntan egon eta honi esker aurrez aurre norbait ezagutzea galdu egin da.

Saio honetan garrantzi handia eman diote sakelako mugikorrei eta gazteek nola erabiltzen dute. Hasieran neska bat ateratzen da bere bizitzaz hitz egiten, esnatzen denetik lotara joan arte mugikorrarekin dago, berdin zaio non egon. Neska honek azaldu duena gazte gehienak egiten dute eta penagarria da ikustea hori kaleetan, lehen orduak ematen genituen kalean jolasten, gaur egun geratzen badute banku batean esertzeko da bakoitzak bere mugikorrarekin jolasten edo sare sozialak erabiltzen, haien artean komunikatu gabe.

Gazteak dakite non sartzen ari diren? Normalean jakingo dute non sartu diren edo norekin ari diren hitz egiten baina batzuetan pantailaren beste aldean edonork egon ahal da eta hori jakin behar dute. Sare sozialetan edonork sortu ahal du perfil faltsu bat, laguna izateko eskaera bidali, onartu eta zutaz dena jakin dezake arazorik gabe, hau gertatzen da gazte askok gero eta jarraitzaile gehiago izan nahi dituztelako, beraz, teknologiak eta sare sozialak ondo erabiltzen erakutsi behar diegu.

Hau guztia gertatzen da gure erruagatik, ume bati oso txikia denetik mugikorra uste badiogu bat eduki nahiko du berarentzat, gaur egun gero eta azkarrago oparitzen diete mugikorrak umeei eta hori oso kaltegarria da, hamar urterekin mugikorra izaten dute, sare sozialekin hasten dira eta ez dira konturatzen interneten dauden arriskuak. Egin behar duguna da, gurasoak ez diete mugikorrak utzi behar eta beharrezkoa ez izan arte ez oparitu bat.

Bukatzeko, denok adizioa dugu mugikorrei, gure bizitza aldatu baitute era batean edo bestean, gure esku dago hori aldatzea eta garrantzi gehien ematen diot aurrez aurreko elkarrizketak berreskuratzeari.     

Kaixo irakurle maiteak!

Sarrera honetan The Special Ones taldeak egindako lana makey-makey-arekin ikusiko duzue. Bideo ikusi baino lehen azalpena uzten dizuet.

Gaur egun, gizonen eta emakumeen arteko desberdintasun eta berdintasunak aurkezteko eta estereotipoekin apurtzeko, makey-makey aparatua erabili dugu. Scratch programaren birtartez, gai honi buruzko galdera batzuk sortu ditugu, bakoitzean zientifikoki frogatuta dauden bi erantzun posible jarriz. Makey-makey aparatua ordenagailura konektatuz, galderak pultsadore batzuen bitartez erantzutea lortu dugu ikastoletan umeek honen inguruan ikasteko asmoz.

Galdera hauen helburu nagusia, bideoan aipatu dugun bezala, gizarteak genero rolen inguruan dituen estereotipoak haustea da, eta horretarako, galdera bakoitzaren erantzuna aztertuko dugu, berdintasuna azaltzeko hau ikasleen buruan egon ez ezean.

 

 

Arratsalde on! Gaur nitaz aspertuko zarete, orain klasean ikusitako beste film baten hausnarketa zintzilikatzen dizuet.

Klasean ikusi dugun bigarren filma “Laurence anyways” da, gizon gaztea, literatura irakaslea, neska laguna dauka, bizitza oso ona dauka, arazorik gabe baina dena aldatzen da azaltzen dienean bere familiari eta lagunei egin nahi duena.

Zer da Laurence egin nahi duena? Egin nahi duena sexu aldaketa da, hasieran emakumeen arropa erabiltzen hasten da, ikasleek ondo hartu zuten baina arazoak zuzendaritzatik hasten dira gaizki ikusten dutelako bere sexu aldaketa eta kalera botatzen dute. Bere bikotearekin ere arazoak izaten ditu, hasieran bere laguntasuna dauka baina denbora aurrera egin ahala gauzak okertzen dira eta, azkenean, banatzen dira.

Pelikula honetan klasean lantzen ari duguna ondo ikusten baina ez ikasleen ikuspuntutik baizik eta irakasleen ikuspuntutik, esan nahi dudana da ikasgai askotan ikusten ari garela zer gertatzen den halako ikasle bat gure klasean badago nola jokatu. Laurencei egiten diotena oso gaizki dago, ez dutelako kontuan hartzen berak duen irakasteko gaitasuna, bakarrik begiratzen dute bere pertsonalitatea eta bere gorputzarekin egin nahi duena. Pertsona guztiak errespetatu behar ditugu eta denok ditugun aukerak izan behar dituzte berdin zer sentitzen diren.